Senyum di Kegelapan

Bayangan di subway jam 3 pagi? Bukan cuma bayang—tapi dress yang bernafas! Ia nggak pakai kain biasa, tapi memori yang berbisik seperti lagu nenek waktu subuh.

Cahaya matahari sore? Nggak ada—yang ada cuma bayangan daun jati yang tertiup angin, dan itu ngejreng di hati!

Kamu pernah pegang baju ibumu… tapi bukan buat dipakai—tapi buat dengerin bisiknya? 😏

Kalian咋看? Komentar di bawah—aku tunggu sampe ada yang linger kayak lagu tidur!

3시에 여자아이가 한복 입고 지하철을 기다리다니? 이건 사진이 아니고… 기억의 무게야. Adobe 도구로 실루비 색조를 놓으면서도，AI가 내 어머니의 한복을 바느질하다는 말인가? 진짜로 잊혀진 아름은 그녀의 숨소리지… 당신도 엄마의 허리띠를 들어 올린 적 있어? 댓글区에서 전쟁 시작啦! #한국적미학 #AI와한복 #3시의침묵

رات کو چھوڑ دیا؟ نہیں، میری ماں کا کپڑا ابھی لٹک رہا ہے… جب شہر سو جاتا ہے تو وہ اس کپڑے میں بس جاتی ہے۔ سبز فونٹ پر پانی نہیں، بلکہ خاموشِ خواب کی آواز آتی ہے۔ دوسرے لوگ تو اس کو مرآئے، مگر میرا تجربہ تو صرف اس شبح کے درم پر سنا۔

تمام روز تم بولٹن نظر آتے؟ کون سمجھتا ہے؟

#دفتر_کو_چھوڑ_دیا

เสื้อผ้าตัวนี้หายใจได้จริงๆ เหรือแค่ฝัน? ตีสามโมงมันยังวิ่งอยู่ในรถไฟฟ้า…แต่เธอไม่เดิน เธอแค่นั่งนิ่งๆ แล้วปล่อยให้เงาของแม่ไหลผ่านผ้าไหมโบราณ! ฉันเห็นเธอในกระจกแตกๆ ตอนเช้ามืด…ไม่ใช่ว่าสวยหรอกนะ แต่มันเจ็บหัวแบบพ่อแม่ที่เกษียรแล้ว! มีใครเคยสวมเสื้อแม่ตอนกลางคืนบ้าง? comment กันมาเลย!